We gingen dus weer naar de UK en komen misschien op tv

We zaten dus afgelopen woensdag voor de tweede keer deze maand vroeg in de auto (om 03:45) voor nog een roadtrip naar de UK. Je snapt natuurlijk wel dat we dat niet zomaar doen (alhoewel…). Nee, we vertrokken naar het land van mensen die voor 90% uit thee bestaan en het land dat ‘s werelds meest bekeken autoprogramma maakt, om de magie van dát autoprogramma eens in het echt mee te maken: Top Gear.

“Are they going to film your car?”

Dat vraagt de douanemevrouw als we in Dover aankomen, onderweg naar de Top Gear headquarters. We wish. Maar ons hoor je niet klagen (wel hard lachen). De Top Gear opnames bijwonen is een heel bizar en gaaf vooruitzicht en iets waar we al lange tijd naar uitkijken. Niet alleen wij trouwens: veel andere mensen in de studio doen al jaren keer op keer met de loting mee om in het publiek te mogen staan en wij staan daar straks tussen!

Dunsfold Park

Het moment waarop we Dunsfold Park oprijden is dan ook best gek, want ineens zijn we op het terrein waar Jeremy Clarkson, Richard Hammond en James May rondscheuren in (soms saaie) stadsauto’s en ultieme uitspattingen. Een terrein dat we alleen maar op televisie en in een videospel zien, maar waarvan je eigenlijk niet verwacht dat je er ooit in het echt zal komen. En dan breng je zomaar de halve middag in de zon door op het grasveld bij dat circuit. Onwerkelijk.

Veilig en wel

Net als bij The Rolling Stones is ook hier alles goed geregeld: er staan beveiligingsmeneren om ons veilig te laten parkeren en ervoor te zorgen dat we niet verdwaald raken en per ongeluk the Stig tegen het lijf lopen. Ze geven ons genoeg water zodat we niet flauwvallen zoals de vrouw vorige week, die na zes jaar wachten nog voor de show niet goed werd door de hitte en het feestje dus moest overslaan. Ze drukken ons op het hart dat we geen tassen mee naar binnen mogen nemen, niet omdat we anders aan stiekeme fotopraktijken konden doen (sterker nog, telefoon- en compactcamera’s waren toegestaan buiten de opnames), maar om te voorkomen dat we de auto’s per ongeluk beschadigen. Die staan daar namelijk gewoon in de studio, alsof het de normaalste zaak van de wereld is (waaronder een Lamborghini Sesto Elemento, iets dat Jeremy net zo moeilijk vindt om te spellen als ik). En dat is het ook in de wereld van Top Gear.

De wereld van Top Gear

Die wereld bestaat uit drie mannen die door het publiek heenlopen, elkaar belachelijk maken (of iemand uit het publiek een beetje plagen) en die iets doen wat niet veel mensen kunnen. Op televisie lijkt Top Gear spontaan en geïmproviseerd, maar in werkelijkheid werken ze in grote lijnen met een script. Daarom wordt aan het publiek gevraagd of we niet alleen al die uren daar willen staan (want met alle takes die ze volgens de director over zullen moeten doen, zal het lang duren), maar of we ook even willen acteren. Als een take over moet, dan moeten we het net zo grappig vinden als de eerste keer dat Jeremy of wie dan ook de grap maakte (de kijkers thuis weten immers niet dat wij de eerste keer al heel hard gelachen hebben). Wij hebben daar blijkbaar best wat moeite mee de eerste keer, maar Jeremy, Richard en James niet. Die improviseren erop los die drie keer dat een korte take over moet (vanwege geluid of belichting), maar tegelijkertijd doen ze toch precies hetzelfde. Het is zoiets dat voor je neus gebeurt, maar waarvan je niet goed weet hoe ze dat in hemelsnaam voor elkaar krijgen.

Bonus

De opnames gaan net zoals de show zelf: er wordt een stukje gepresenteerd en we krijgen de clips te zien, maar dan met een bioscoopgevoel door de intensiteit van de voice-overs. Als bonus krijgen we extra veel nieuws en leuk commentaar tussendoor dat niet uitgezonden wordt (en dat nooit leuk is als je het probeert na te vertellen, dus dat doe ik dan ook maar niet). We zien Steven Tyler en een aantal bijzondere auto’s in het echt. Er bestaat zelfs een kans dat je zomaar een gesprek aanknoopt met één van de presentatoren of op de foto met ze gaat als het pauze is (over bonus gesproken). Jeremy, Richard (al is hij nergens te bekennen) en James lopen namelijk gewoon in het wild rond. James wordt omsingelt door een kudde mensen en stiekem wil ik wel op de foto, maar ik voel me zo bezwaard: geen seconde staat hij niet op de foto met iemand die tegen hem aanplakt (in de hitte). Jeremy ondergaat hetzelfde lot, dus ook daar zit een foto er niet in. Maar dan nog, het zijn gewoon de mannen die je op televisie ziet. Volwassen kwajongens dus, wat maar weer bewezen wordt met een klassieke caravanconsumententest zoals ze dat alleen bij Top Gear kunnen.

Goed publiek

De sfeer is professioneel maar ontspannen en we merken eigenlijk weinig van het productieteam, behalve als we naar een andere plek gebonjourd worden. Om 18:10 zit het er al op – 50 minuten eerder dan verwacht. Ze bedanken ons nog en drukken ons op het hart dat we zo’n goed publiek zijn. Maar ja, dat zeggen ze vast iedere week, toch? Dit doet echter anders vermoeden:


Wij ook, Jeremy. Top Gear had blijkbaar een topdag, maar wij al helemaal. Het was namelijk een fantastische ervaring (en aflevering!) die veel te snel voorbijging. Een ervaring die moeilijk te beschrijven is, maar waarvan het resultaat gelukkig vanavond te bekijken is op BBC2, om 21:00 Nederlandse tijd. Dus.

Vanavond…

  • Krijgt Richard make-up op zijn gezicht gesmeerd (maar dat komt niet op tv).
  • Steekt Jeremy zijn voet voor de camera (maar dat komt vast ook niet op tv).
  • Verplaatst James zich nog altijd excuserend door het publiek (maar dat werd niet eens op camera vastgelegd).
  • Is Aerosmith’s Steven Tyler de star in the reasonably priced car (dat komt zeker wèl op tv).
  • Stonden wij achter Jeremy tijdens het caravanstuk (wie weet zie je ons wel op tv).

7 reacties op “We gingen dus weer naar de UK en komen misschien op tv

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *