Smartphone of old skool spiekbriefje?

Laatst las ik dat iemand zijn dochters een iMac had gegeven. Gewoon, zomaar. En niet omdat ze een grafische opleiding doen en het echt nodig hebben. Nee, het waren nog basisschoolmeisjes. Op zo’n moment vraag ik me af of ze nog zullen stoepkrijten. Of ze nog wel weten wat dat überhaupt is.

Als je op de basisschool voor straf op de gang moest staan (geen zorgen, ik was altijd braaf), dan was dat omdat je een spiekbriefje had gemaakt of omdat je stiekem briefjes doorgaf. Krijg je nu straf, dan is het omdat je een WhatsApp-berichtje op je smartphone krijgt. Terwijl je tien bent. Het absurde? Dat het de normaalste zaak van de wereld lijkt te zijn.

Koelkast

Dat is het in mijn ogen niet. Toen ik tien was bestonden mobiele telefoons amper. Als iemand er al eentje had, dan was het zo’n megakoelkast met een uitstekende antenne en monotone ringtones. Mijn vader was echt da bomb toen hij met zijn koelkast en William Tell-ringtone over straat ging. Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar het enige dat je ermee kon was sms’en en bellen. De grootste innovatie op telefoongebied was niet de iPhone. Nee, toen was het de Nokia 3310. Met Snake: het Angry Birds van toen.

Mijn ‘smartphone’ toen ik vijftien was. De eerste telefoon die geen afdankertje was. Inclusief kleurenscherm, camera (!) en oplichtende zijkanten.

Ondenkbaar

Toen was het ondenkbaar om een mobiele telefoon te hebben. Als je er dan al één kreeg, dan was het een afdankertje waar je voornamelijk spelletjes op deed, want die vijf gulden beltegoed kon je echt niet gebruiken voor sms’jes. Je moest zelf nieuw tegoed kopen van je zakgeld wanneer het op was. En waarom zouden we sms’en als we elkaar iedere dag op school zagen en daarna samen buitenspeelden?

Hallo, Mars

Ik snap best dat kinderen ook met de tijd mee moeten gaan en dat ze niet aan al die technologie ontkomen. Wij hadden ook een computer thuis, ik bedoel maar. Toegegeven, het was geen iMac en het was ook niet zo dat iedereen hier in huis een eigen computer had. We hadden gewoon zo’n gigadikke kast met een net zo uit de kluiten gewassen beeldscherm. Een halfuur per week mocht je op internet en dan wel het soort dat zo’n intense herrie maakt dat je je afvraagt of je verbinding probeert te krijgen met Mars in plaats van de internetprovider. Dat was normaal. De overige tijd speelde je buiten en schreef je elkaar berichten met stoepkrijt (toen heette dat een speurtocht).

Kom je buitenspelen?

Die technologie is natuurlijk ook heel spannend. Hoe relaxed was het dat ik memory kon doen zónder telkens die kaartjes opnieuw neer te moeten leggen en met iedere keer weer nieuwe plaatjes? Maar dat was het ook wel zo’n beetje. Nu zullen ze vast denken: hoe relaxed is het dat ik vanachter mijn computer – nee, smartphone – kan kijken of Pietje kan buitenspelen?

Ook van toen: verwisselbare frontjes. Ik kon zelfs de 3D-afbeelding veranderen.

Hoort erbij

En dan komen we bij het huidige tijdperk aan. Ineens weten we wanneer Pietje aan het poepen is. Willen we dat nog wel weten (antwoord: nee!)? En oja, Pietje kan niet buiten komen spelen, want hij is druk. Met het checken van social media. Dan voel ik me oud en vraag ik me af: waar is de tijd gebleven waar je op je tiende nog zo’n plastic mobieltje met kinderachtige liedjes had? De tijd waarin kleuren leuker was dan Photoshop en waarin je liever met een vriendinnetje afsprak dan dat je naar haar foto’s op Facebook ging zitten turen. Begrijp me niet verkeerd, al die veranderingen horen bij deze tijd. Maar sommige kinderen hebben al een e-mailadres voor ze geboren zijn en komen er nog net niet Whats-Append uit. Niet mijn zaak natuurlijk. Maar er was niets mis met old skool spiekbriefjes. Smartphones en social media? Die hebben we nooit gemist.

9 reacties op “Smartphone of old skool spiekbriefje?

  1. Wat ik vooral schokkend vind is dat ik kinderen zie met een smartphone terwijl ik er zelf niet eens eentje heb! 😉 Aan sommige dingen die je noemt moest ik laatst ook nog denken. Vooral dat krakende internet. Het was iedere week weer een feest als we ergens na 7 of 8 uur even op internet mochten, want na die tijd was het veel goedkoper. Daarna toen internet al ‘normaler’ was, moest ik volgens mij ook nog inloggen. Nu staat internet bijna 24/7 aan. Ik merk bij mezelf ook dat het meer moeite kost om weer zo creatief te zijn als vroeger omdat ik veel online ben. (of aan het lezen ben…)

  2. Tijden veranderen, zo ook de wensen van mensen.
    Wat mij altijd zo dwars zit (en dat heb ik ook heel erg gemerkt in het onderwijs) is dat kinderen de waarde van spullen en geld niet meer kennen. Ze krijgen alles, echt werkelijk alles!

    Wij hebben ook geen imac nodig maar hebben er wel een. In ieder geval heb ik er zelf hard voor gewerkt, dat kunnen die kinderen niet zeggen 🙂

  3. Mijn 9 jarige broertje wil een iphone want hij wil zijn vriendinnetje kunnen sms’en. Ik gaf hem een oude nokia en zij dat hij daarmee kan sms’en. Wat zei mijn broertje? ‘nee die wil ik niet, die is lelijk en de hele klas heeft een iphone dus ik wil ook een iphone!’ De hele klas? Jezus, ik was helemaal cool met die nokia toen ik zo oud was als hij, stomme verwende ukkies!

  4. O ik kan me er ook zo kwaad om maken. Tuurlijk tijden veranderen en het is niet raar dat er nu meer gedaan wordt met pc, internet en andere technische middelen. Maar stoepkrijt tekeningen zie ik hier niet meer op de stoep. Jeugd is nog wel buiten.. maar checken samen op een iphone facebook of spelen een spelletje tegen elkaar. Whatsappen terwijl ze naast elkaar staan. Alleen maar om dat ze er bij willen horen. Ik stond vroeger aan het hek te roepen of er buiten werd gespeeld, of ik belde aan. Volgens mij is daar niets mis mee. Spiekbriefjes, stoepkrijten, verstoppertje, knikkeren dat mag allemaal wel weer terug komen. Gewoon back to basic…

  5. Ja, ik vind het ook belachelijk. Ik kreeg op mijn 11e een mobieltje, zo’n eentje met Snake erop haha. Die heb ik echt jaaaaaaren gehad. Het ging er mijn ouders meer om dat ik bereikbaar was.

    Maar dat ze nu al smartphones op de basisschool hebben, belachelijk! Stoepkrijten is veel leuker 🙂

  6. Weet je, mijn broertje van 11 en mijn zusje van 9 hebben beiden een mobieltje. Wel ‘afdankertjes’ van mijn stiefvader, maar toch… ze hebben ze al een tijdje en ik was serieus verontwaardigd. Ik kreeg mijn eerst ouderwetse mobieltje (Nokia nog ja, een simpel ding) op mijn twaalfde en beslist niet eerder. No way. Bovendien vind ik het nu overdreven als ik kinderen ermee rond zie lopen, zo ook bij broertje en zusje eigenlijk. Broertje heeft nog een Windows 7 mobieltje ook, maar spaart eigenlijk voor de iPhone die hij ‘pas’ op zijn 12e mag komen (nog een jaar dus). Hij heeft deze maand voor zijn verjaardag wel een iPod Touch gekregen… en zusje gaat er misschien ook één halen. Ik vind het persoonlijk overdreven en niet alleen omdat ik het niet mocht, gewoon ook omdat ze nog op de basisschool zitten.. wat moeten ze ermee?

  7. Dat het tegenwoordig buiten alle proporties is lijkt mij duidelijk, wat mij het meeste stoort is het gedrag van mensen en zeker ook kinderen in bezit van zo’n ding, normaal iemand groeten of zelfs maar aankijken is er niet meer bij want owee je zal maar een nieuwtje missen,de wereld kan duidelijk niet meer zonder maar kan ook geen grens meer bepalen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *