Ik keek met een half oog televisie terwijl ik een tijdschrift las en in mijn eentje zat te dineren. Zo doet een vrouw dat namelijk. Wat een vrouw ook doet, is creatieve, leuke cadeautjes bedenken. Tenminste, dat probeer ik dan. Blijkbaar is dat niet meer de regel maar de uitzondering: volgens de reclame die ik voorbij zag flitsen, is dé cadeaubon nu het unieke cadeau om je moeder vandaag mee te verrassen.
Gisteren probeerde ik vijf foto’s te uploaden in een bestaand Facebook-album. Zo gepiept, zou je denken, maar nee: niet alleen moest ik iedere foto individueel uploaden, het kostte me ook nog eens minstens zes pogingen per foto. Dit is precies hoe mijn update naar Laura 2.0 gaat. Het lijken makkelijke, kleine dingen die ik zo in mijn leven kan integreren, terwijl het in werkelijkheid zelfs met kleine stapjes nog een behoorlijke uitdaging is. Continue reading… “Laura 2.1″
Vroeger had ik echt een oorbellentik. Als ik ging winkelen, kwam ik negen van de tien keer (mits het kon) met een nieuw paar oorbellen thuis. Sinds mijn talloze allergieën is daar de laatste jaren weinig van overgebleven en droeg ik trouw een echt gouden paar dat ik van mijn moeder “geleend” had. Tot Ann-Sofie haar eigen creaties maakte en op Facebook zette… Continue reading… “Ann-Sofie’s Jewelry”
De formule klonk me als brood in de oren: meer ontspannen = productiever werken = meer tijd om te ontspannen. Als rasechte stresskip die als een opgejaagd vogeltje door het leven ging besloot ik de uitdaging aan te gaan en de eerste week bleek een succesnummer, maar hoe is dat na twee maanden, veel essays, colleges en andere verplichtingen? Zou ik nog steeds als een computer vastlopen bij te veel taken of zou dit de wonderupdate zijn? Continue reading… “Laura 2.0: Twee maanden later”
Tegenwoordig sturen we allemaal snel even een mailtje met de laatste updates naar onze vriendinnen. Makkelijk en moeiteloos. Toch hebben mailtjes niet de charme van een echte brief. Sinds twee van mijn beste vriendinnetjes in het buitenland zijn, ben ik op jacht naar mooi briefpapier, maar probeer dat maar eens te vinden (terwijl ik vroeger talloze soorten had!). Dit pakketje dat ik van Nouk-San in de brievenbus kreeg kwam dan ook als geroepen.
Continue reading… “Stationary van Nouk-San”
