Het leek zo’n dag te worden. Zo’n dag waarop je een uur voor de wekker zou gaan al wakker wordt en besluit om dan maar tot de wekker dat boek voor de uni uit te lezen (en daar nog in slagen ook!). Zo’n dag waarop je je al productief voelt voordat je überhaupt uit bed bent gekomen. En als klein cadeautje is het ook nog eens een ochtend waarop de kat niet luidkeels bij je slaapkamerdeur staat te schreeuwen. Zo’n dag willen we altijd wel.

Zo’n veelbelovend begin betekende veel goeds voor mijn eerste poging tot zelf haargel maken. Ik zette alles klaar en volgde de aanwijzingen van het YouTube-filmpje. Hoewel iedereen een kookwekker gebruikt bij het maken van dit recept, besloot ik – net als het YouTube-meisje wiens instructies ik opvolgde – op mijn gevoel af te gaan. Dit is het punt in het verhaal waar je verwacht dat het misging. Dat mijn gel mislukte. Maar ik moet je teleurstellen, want hoewel de gel verbeterpuntjes heeft (hé, het was een eerste poging. Op gevoel), lukte hij wel.

Feest op de vloer

Het drama ontstond pas toen een praktisch volle zak lijnzaad (op vier eetlepels na, die had ik namelijk voor de gel gebruikt) op de grond viel. De hele keuken vol met lijnzaadjes. Mocht je die dingen nog nooit gezien hebben, het zijn qua uiterlijk een soort donkere, grotere (maar in verhouding slankere), glanzende sesamzaadjes. En dat dus over de hele vloer. Ik kon mijn geluk niet op.

Twee keer aan dezelfde steen

Je zou denken dat als een ezel zich niet twee keer aan dezelfde steen stoot, ik dat ook niet doe. Mis. Toen ik ‘s avonds een ovenschaal uit een niet heel praktisch ingerichte keukenlade pakte, zag ik het ineens gebeuren: het nagenoeg ongebruikte pak satéprikkers lag verspreid in de la. Tussen al die spullen die ik niet zo netjes heb opgeruimd.

Zeldzaam stukje zalm

Toen ik drie kwartier later aan tafel zat te genieten van een zeldzaam stukje zalm, was ik al die dingen zo weer vergeten. Tot de bel ging. Even overweeg ik om gewoon te blijven zitten, maar stel dat het een buur in nood was? Dat bleek het geval, maar ik kon hem niet helpen. Terwijl ik dat vertelde, zag ik iets vanuit mijn ooghoek. Onze balkonkat liep ineens voor mij langs en was van plan om zo naar buiten te gaan, alsof het de normaalste zaak ter wereld is. Daar stak ik een stokje voor en ik keek achterom. De buurman bevestigde dat de tussendeur echt dicht zat. En… Dat Jack van de trap af was gekomen, terwijl ik ervan overtuigd was dat hij op de bank had liggen slapen toen ik hem in de huiskamer opsloot. Waar mijn bord met zalm open en bloot op de eettafel had gestaan.

Even bijkomen

Om even bij te komen van deze dag, zette ik een nieuw waxinelichtje in mijn etherische oliebrander, die ik eerder die middag ook al aan had gehad en zonder het water te morsen op de tafel had weten te zetten. Het feit dat ik niet naar de tafel hoefde te schuifelen met dat ding omdat hij er al stond, sprak me wel aan. Pas toen ik me helemaal had geïnstalleerd op de bank (met een dekentje enzo, want het lijkt eerder herfst dan lente) realiseerde ik me dat ik nooit etherische olie in het water van de brander had gedaan.

Ach. Zo’n dag hebben we allemaal wel eens.

Bordspelletjes zijn tegenwoordig best wel uit de mode (vierkante ogen van de tv of computer zijn nu de trend), maar helemaal uitgestorven zijn ze nog niet. Gisteravond kreeg ik ineens de geest en zette ik De Kolonisten van Catan op tafel. Gezellig toch, zo’n bordspelletje? Mits het lot je goed gezind is…

Ik besloot het lot aan het toeval over te laten. Klinkt superfilosofisch, maar het betekent niets anders dan dat ik de tegels op hun kop legde en vervolgens willekeurig bij een nummer plaatste, beginnend bij twee en oplopend tot twaalf. Dat leverde verschillende scenario’s op.

Geen toekomst

Datzelfde lot ligt volledig in de handen van wie als eerste mag settlen, van de dobbelstenen en van hoe vruchtbaar jouw stukjes land zijn (beter bekend als de getallen die je moet gooien om grondstoffen te krijgen). Oh, en natuurlijk van je strategie. Maar als je geen stenen of houtjes krijgt, dan kun je het zelfs met de beste strategie ter wereld nog vergeten. Arme kolonisten moeten rustig hun beurt voorbij laten gaan zonder te onderhandelen met andere kolonisten. Het zat Wit wat dat betreft niet mee. De schapen stroomden binnen, maar nog voor Wit deze bij de bank kon ruilen (vier dezelfde kaartjes voor één andere grondstof), kwam de rover weer voorbij terwijl zij meer dan zeven kaartjes had. Na de rover was Wit keer op keer weer straatarm. Of wacht, dat niet eens: voor een straatje heb je een houtje en steen nodig, en die had ze niet.

Het bos

Rood had een heel ander scenario. Hoewel het vechten was om stenen te krijgen (zo vaak werd vier niet gegooid), werden de bomen bij bosjes gekapt. Na slim onderhandelen en een gelukstreffer met het kopen van een kaartje (“Bouw twee straatjes”) was het Rood die met één punt voorop liep en inmiddels een heel oerwoud tegelijk kon kappen als de dobbelsteen acht liet zien. Dit beloofde gouden tijden en misschien zelfs de overwinning, zeker met de langste handelsroute (á twee punten)…

De graansilo

Die langste handelsroute liep midden over het bord en blokkeerde de weg voor Blauw meerdere malen. Het enige dat Blauw nog kon doen om een kans te maken (en zeker met het onfortuinlijke ongeluk van Wit), was gokken op de graansilo’s. Zeker met een twee-op-één ruilen voor graan (dat Blauw in overvloed kreeg) zag het ernaar uit dat het tij voor Blauw zou gaan keren, maar zoals altijd met dit spel bleek niets minder waar.

De herder

Helemaal dol werd Wit van al die schapen, maar met een drie-op-één haven – nadat ze met pijn en moeite eindelijk wat hout bij elkaar gesprokkeld had – veranderde het hele spel. Zonder dat Blauw het doorhad (die maakte zich namelijk veel meer zorgen om Rood) bouwde Wit een aantal steden (ze moest toch op de één of andere manier aan punten komen) en viel het Blauw niet echt op dat ze ondertussen de Grootste Riddermacht (twee punten) probeerde te bemachtigen (maar daar niet in slaagde) en dat er ineens veel meer witte dorpjes op het bord stonden.

De onderhandelingen

Dit is zo’n spel waar iedereen met het zweet parelend op het voorhoofd probeert te onderhandelen. Waar je ineens te veel kaartjes in je hand hebt en praktisch een gebedje doet dat de anderen geen zeven gooien (iets dat je vervolgens zelf wel even doet – dag, strategie!). Zo’n spel waarbij er soms wel eens een woord tussen je lippen door glipt, want verdorie (maar dan een minder nette versie hiervan), waarom wordt er nooit twee of drie gegooid?! Je tegenstanders zitten haast nagels te bijten van frustratie, maar als het spel heel andere wendingen neemt na een tijdje en de verwachte dingen onverwacht gebeuren, moeten we lachen. Omdat het eigenlijk allemaal heel komisch is. Omdat we weten hoe het werkelijk zit met die onderhandelingen. We hebben heus wel erts, maar we weten best dat Rood er met de overwinning vandoor gaat als we die geven. Na de nodige gepijnigde blikken en een bijzonder ingewikkelde onderhandelingsstrategie is Rood iets verder, maar het betekent nog niet de ondergang van Wit en Blauw, zoals gepland. Wit gooit. Wit gooit zes. Rood krijgt nu gratis dat ene ertsje waar net zo veel moeite voor gedaan is en dat maakt een reactie los. Omdat we gewoon een ouderwets gezellig avondje hebben. Wit, ooit zonder toekomst, zat Rood uiteindelijk op de hielen. Blauw deed zijn best, maar kwam in werkelijkheid om in het graan (behalve toen hij dat echt nodig had). En Rood? Die won met vlag en wimpel. Balen, zo’n bordspelletje, vooral als je Wit bent.

Ik ben altijd Rood. Maar daar gaat het natuurlijk niet om: het gaat erom (heel moraalridderig) dat we een leuke avond hebben gehad (al maakt winnen dat niet minder leuk…). Dus. Trek dat bordspel onder het stof vandaan en speel (maar niet als Wit)!

Weet je nog, dat je een agenda had van Diddl? En een vulpen? En een notitieblok? En…? Zeker de laatste twee jaar van de basisschool was alles van Diddl een echte must-have. Less is more ging niet op voor deze trend. Hoe meer je had, hoe cooler je was.

Onze laatjes

Als je onze pennenbakjes openden (als we niet toevallig een Diddl-etui of pennenbakje hadden), trof je daar minstens één Diddlpotlood, stapelgum, balpen en fijnschrijver aan. Naast het pennenbakje in ons laatje lag een schriftje of notitieblok met Diddl erop. De fietssleutels die daarbovenop lagen werden gesierd met minstens één sleutelhanger. Van Diddl, natuurlijk. Mocht je toevallig een tas mee naar school nemen, dan kun je wel raden wat er aan de rits hing. Een verjaardagspartijtje? Ik geloof dat ik het antwoord niet eens meer in hoef te vullen.

Online en offline

Het feest ging verder dan alleen producten: er was (en is!) een officiële Diddl-community online. Daar konden we lezen over onze favoriete Diddl-figuren, ongetwijfeld spelletjes doen (wat deed ik er anders al die uren?) en wat ik me nog heel goed herinner, is dat we er konden chatten (dat we vooral met onze vriendinnetjes deden die we die dag op school nog hadden gezien). Zelfs offline kreeg ik er geen genoeg van en probeerde ik mijn favoriete muis na te tekenen. Want ja, hoewel we voor een schattig veldmuisje hard wegrenden – inclusief het nodige keukenmeidengegil – waren we massaal gek op deze springmuis.

De geboorte van Diddl en zijn vrienden

Kom je nu op de Diddlwebsite, dan zie je dat Diddls geboortedatum 24 augustus 1990 is. Dit is de dag waarop Thomas Goletz de muis (toen nog kangoeroe) voor het eerst schetste. Het werd een karakteristiek beestje met gigantische oren en flinke voeten. Uiteindelijk kwamen daar nog veel meer figuren bij, zoals Diddlina (de naam zegt al genoeg), Pimboli (een schattig beertje), Mimihopps (een cute konijntje), Ackaturbo (een raafje) en Wollywell (het zwarte schaapje). Inmiddels zijn er na mijn fanperiode nog heel wat karakters bijgekomen, ieder met andere karaktereigenschappen, en is de wereld van Diddl alleen maar meer uitgebreid, zelfs al was het hoogtepunt na 2005 wel op zijn einde. In dat jaar kwam nog wel het Kaasblad uit, maar daar heb ik niets meer van meegekregen. Immers, toen zat ik al een paar jaar op de middelbare school en dan kan Diddl ècht niet meer. Voor die tijd liepen alle meiden er mee en was het helemaal hot.

Heb jij ook nog de nodige overblijfselen van de Diddl-hype thuis liggen?

Na het bekijken van de trailer van The Great Gatsby wist ik eigenlijk nog niets, behalve dan dat ik deze film echt wilde zien. De korte beelden laten glamour, extravagance en mysterie doorschemeren. Met die indrukken las ik het boek en zat ik gisteravond in de zaal om de klassieker op het moderne 3D-doek te aanschouwen.

Het verhaal

Je zou verwachten (ik tenminste wel) dat een boek genaamd The Great Gatsby verteld wordt door Gatsby zelf, maar nee. F. Scott Fitzgerald laat dat over aan Nick Carraway, in de verfilming gespeeld door Tobey Maguire. Hij woont op het minder chique West Egg (Long Island in New York), naast een toch wel heel chique sprookjeskasteel waar Jay Gatsby (Leonardo DiCaprio) woont en veel uitbundige feesten geeft waar heel New York onuitgenodigd op afkomt. Nick komt hier pas achter als hij op bezoek gaat bij zijn nichtje Daisy Buchanan (Carey Mulligan) en daar golfprof Jordan Baker (Elizabeth Debicki) ontmoet, die hem vraagt of hij Gatsby kent. Het lijkt een onschuldige vraag, maar hij blijkt allesbepalend voor de rest van het verhaal. Een verhaal met mooie auto’s, glamourfeestjes, drank en onverwachte wendingen.

Vind ik leuk

Eén van de dingen die mij al in het begin opvalt is dat de film heel dicht bij het originele boek blijft. Veel quotes zijn letterlijk overgenomen en zeker als je het boek de dag ervoor gelezen hebt, valt dat op. Over het boek was ik niet razend enthousiast: het las fijn weg, maar zoals gewoonlijk heb ik meer context nodig voordat ik een klassieker kan waarderen voor wat het werkelijk is. De film daarentegen heeft dat beeld veranderd. Het was alsof het boek de lijntjes van een kleurplaat was, waarbij de film de kleuren invulde. Het verhaal kwam echt tot leven en liet me de klassieker meer waarderen. Ook knap is dat de film wel een heel eigen interpretatie heeft.

Die interpretatie komt vooral tot uiting in de beelden en de sfeer. Het is een genot om te kijken naar de prachtige decors, de diamanten, de exclusieve jurken en de soms duizelingwekkende details. De sfeer is dromerig, extravagant en een tikkeltje surrealistisch. Dit zorgt ervoor dat de lijn tussen realiteit en de perceptie van de karakters soms heel vaag wordt, een indruk die ik in het boek ook al opdeed. Bovendien begint Nick het verhaal haast met een disclaimer: iedereen dronk in die tijd veel. Zowel bij het boek als in de film vroeg ik mij regelmatig af hoe betrouwbaar de vertellers en de beelden waren, en de sfeer sloot hier dus heel mooi bij aan. Normaal ben ik geen fan van 3D (toegegeven, dat ben ik nog steeds niet), maar het creëerde soms een niet-geloofwaardig effect dat de film ironisch genoeg des te geloofwaardiger maakte.

Een ander aspect dat vorm gaf aan die interpretatie waren de emoties van de acteurs. Het acteerwerk vond ik bijzonder indrukwekkend en gevarieerd. Nuances die ik in het boek miste, zag ik nu eindelijk wel.

Een grote verrassing was de moderne muziek. Geen zorgen, die speelt zich niet in het verhaal zelf af. Het is iets dat mij constant aan het denken zette: vond ik dit wel passen bij een film die zich in de jaren twintig afspeelt? Normaal zou het antwoord “nee” zijn, maar de dunne lijn tussen realiteit en perceptie zorgde ervoor dat het eigenlijk wel gepast was. De moderne muziek had een vervreemdend effect, maar misstond tegelijkertijd niet in de weelderige scènes en talloze feesten.

Vind ik niet leuk

Van Tobey Maguire als Nick Carraway ben ik niet weg. In het boek kwam hij over als een ietwat kritische man (voor zover mogelijk in zo’n bizarre setting), maar in de film is dat beeld na de eerste scène helemaal weg. Hij lacht veel en vooral schaapachtig, en loopt als een schaapje mee met alles. Hij lijkt eerder een rekwisiet dan een hoofdpersoon. In feite is hij natuurlijk ook een rekwisiet voor Gatsby, dus in die zin is het passend, maar in de film lijkt Nick zo onbelangrijk. Alles draait om Gatsby. In werkelijkheid is dat ook zo, maar in het boek leek Nick meer een eigen karakter te zijn dan in de film.

Een andere tegenvaller vond ik de verhaallijn van Nick. Ineens – en dit gebeurt dus niet in het boek – is hij in behandeling bij een therapeut die voorstelt dat hij schrijft over zijn ervaringen. Het voelt cliché en voegt wat mij betreft weinig toe aan de grandeur van het verhaal.

Verder sta ik nog steeds niet te springen voor 3D. Hoewel het de film in ieder geval niet schaadt, zat ik met hoofdpijn in de zaal en kon ik geen enkel beeld scherp zien. Wellicht heeft dat te maken met mijn bril, waardoor de 3D-bril mogelijk niet op de juiste afstand ten opzichte van mijn ogen staat, maar hoe dan ook was het heel vermoeiend en leidde het soms af van de film. Zonde.

Zien?

Zeker. Bestel die kaartjes maar alvast, want dit is een bijzondere film. Het is anders dan anders en vooral de sfeer en mooie beelden zullen je bijblijven. Een sterk staaltje acteerwerk mag ook niet vergeten worden en je zult die 142 minuten genieten en opgenomen worden door een wereld vol verwonderingen. Tip: lees niet het boek de dag ervoor, anders voelt het alsof je een soort helderziende bent wat betreft het verhaal.

Als er een nieuw seizoen voor de deur staat, slaan we massaal de laatste trends in terwijl onze kast nog uitpuilt van al die andere seizoenen dat we dit deden. We pre-orderen de nieuwste spelletjes of nagellakjes zodat we ze gelijk in huis hebben en als je in de trein zit, heeft bijna iedere reiziger één van de nieuwste smartphones in zijn hand. Toch staat er altijd wel iets op ons verlanglijstje, en dat zette me aan het denken.

Ieder jaar een iPad nodig

Zo heb ik ieder jaar rond deze tijd een iPad nodig, lijkt het wel. En toch heb ik er nog geen. Vorig jaar bedacht ik me dat het een handige eReader zou zijn. Een prijzige, dat ook. Een beetje onhandig, want zo klein en licht is ‘ie nu ook weer niet, en als je in de zon zit, zie je door de weerspiegeling van jezelf vooral hoe rood je wangen worden, wat dus niet komt doordat je toevallig een schunnig stuk in dat boek leest. Toch zou een iPad op alle manieren handiger zijn dan welke andere E-Ink eReader ook, zelfs al had ik die nog nooit in het echt geprobeerd of überhaupt vastgehouden. Zelfs al riep ik al jaren dat ik nooit (echt nooit) een eReader zou nemen. Er ging namelijk niets boven echte boeken.

Een echte eReader: Toch wel handig

Er gaat nog steeds niets boven gedrukte boeken, maar ik stelde mijn ideeën wel een beetje bij toen er in september een eReader op mijn pad kwam. Zo’n ding was eigenlijk best handig: lichter en kleiner dan het gemiddelde boek (of de iPad) en die dramatische leeservaring waar ik op gerekend had viel behoorlijk mee. Weliswaar slaan de pagina’s niet zo mooi en realistisch om als op de iPad (oké, dat is überhaupt niet te vergelijken), maar het leest wel heel ontspannen en mijn obsessie voor een iPad als eReader verdween als sneeuw voor de zon.

Met de iPad Mini in mijn handen

Al die tijd vond ik een iPad onzin. Ik keek nauwelijks op of om toen de iPad Mini onthuld werd. Goed, ik geef toe dat ik als Apple-fan het filmpje wel gekeken heb, maar daar bleef het bij. Zelfs in de winkels wist ik er zo voorbij te lopen. Tot een paar weken terug. Ik was op jacht naar verjaardagscadeautjes, maar belandde in de A-Mac met een iPad Mini in mijn hand en een medewerker die ik overlaadde met vragen, zodat ik een weloverwogen keuze kon maken. Ik had namelijk echt een iPad nodig.

Dit keer heb ik ‘m echt nodig

Mijn excuus dit keer? Ik ga straks een uur en drie kwartier naar Groningen treinen, volg daar een college van drie uur en breng daarna weer een uur en drie kwartier door in de trein. Drie keer per week. Mijn computer is een bikkel en functioneert nog prima, maar wellicht is dit wat ambitieus voor mijn accu en ik wil wel die reistijd goed benutten. Een nieuwe computer past niet in mijn studentenbudget – ik besloot namelijk dat ik een ervaring á la Londen belangrijker vond dan een nieuwe computer, die ik overigens alleen maar vanwege de reistijd wilde – dus waarom geen iPad?

Ik mis ‘m niet

De realiteit is dat ik nu helemaal geen iPad nodig heb. Ik mis ‘m geen seconde. Dan heb ik het nog niet eens over de prijs gehad of het feit dat het maar voor vier maanden zou zijn dat ik ‘m ècht “nodig heb.” En hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik mij realiseer dat ik al zo veel heb, van Air tot iPhone en alles ertussenin. Dat doet me beseffen dat we een heel materiële cultuur hebben. We willen de nieuwste telefoons, computers en sportoutfits, om maar wat dingen te noemen. Laatst nog plaatste ik een pre-order voor de Sims 3 Studentenleven. Toen het spel een dag te vroeg in de brievenbus binnenkwam, had ik normaal gesproken staan springen als een klein kind dat met zijn ouders naar de Toys “R” Us gaat. Ik zou het cellofaan er gelijk aftrekken en het spel installeren.

Nog steeds mis ik het niet

Niets van dat gebeurde. Het enige dat ik bij mezelf dacht is: “Goed, nu heb ik hier weer geld aan uitgegeven, maar miste ik nu eigenlijk iets bij het huidige spel?” Hoe zeer ik mezelf ervan probeerde overtuigen dat ik deze uitbreiding echt wilde, van binnen voelde ik me schuldig naar mezelf toe. Ik heb al zo veel. Wanneer ben ik nu eens tevreden? Twee dagen later stuurde ik het spel terug. Nog steeds mis ik het niet en ben ik zelfs blij dat ik de uitbreiding niet  gehouden heb.

Blij en tevreden

In werkelijkheid weet ik best dat die iPad onzin is. Dat ik ‘m niet mis en ook niet ga missen. Dat ik de iPad van mijn vriend mag lenen als ik wil. Sterker nog, doordat hij dit voorstelde bedacht ik me dat ik er zelf ècht één nodig had. Maar ook hier besef ik me weer dat ik genoeg digitale apparaten heb die me bij mijn studie kunnen helpen en als ik heel eerlijk ben, ben ik het gelukkigst op vakantie: zonder computers en telefoons, met boeken en ervaringen. En sowieso: ik heb net op mijn eReader een boek voor de uni gelezen, waar ik nu een essay over schrijf op mijn MacBook terwijl ik mijn Beats op heb zodat ik niet afgeleid word door omgevingsgeluid. Ik heb méér dan genoeg, allemaal dingen waar ik ontzettend blij en tevreden mee ben. Een iPad zal me echt niet veel gelukkiger maken dan ik al ben (zoals de eReader dat eigenlijk ook niet doet – ik zou ‘m niet missen, zeg maar), want mijn geluk hangt niet af van wat ik heb, maar van wat ik doe, meemaak en ervaar. En wie zegt dat ze geen stopcontacten in Groningen hebben?

“Wat een rust als ik vanavond in bed lig,” zei mijn vader afgelopen zondag. Volgens mijn ouders zei hij dat vroeger, zodra ik mijn eerste vijf woordjes had geleerd, ook al. De hele dag hoorde hij mijn gekwetter aan (over mijn huidige studie, mijn volgende studie, het eten en weet hij wel hoe je het makkelijkst een avocado kan snijden?) en vooral voor mannen is dat blijkbaar een beetje vermoeiend.

Mijn vriend kan dat soms best beamen. Zodra de wekker ‘s ochtends gaat en hij me wakker heeft gemaakt omdat ik erdoorheen slaap, begint het. Zelfs als er nog niets anders gebeurd is op de dag dan het openen van mijn ogen, heb ik al een verhaal paraat. Over wat ik die dag ga doen (dat ik kan brengen als een geuren-en-kleuren verslag zelfs als het eigenlijk alleen uit studeren bestaat), over wat mij te binnen schiet op dat moment (“en oja, over drie weken komen Pietje en Puk eten!”) en meer van die dingen die absoluut essentieel zijn om te delen op de vroege ochtend en waar je wederhelft helemaal op zit te wachten als hij amper wakker is.

Dat allemaal voor één klein vraagje

De rest van de dag praat ik bar weinig, tenzij mijn moeder toevallig op Skype komt en ik iets moet vragen. Iets nuttigs. Daar besteden we zo’n halve minuut aan, als ik het niet vergeet. De overige 29,5 minuten (als het niet langer is) gaan over wat mijn moeder nu doet, wat ik doe (je snapt dat dit heel spannende antwoorden zijn als we met elkaar Skypen en dat het enige is dat we op dat moment doen), wat we gaan doen en oh! Heeft ze gezien hoe ze de avond ervoor bij Masterchef Australia panna cotta maakten? We bespreken dus dingen die duidelijk van wereldbelang zijn. En dat allemaal voor één klein vraagje.

Het is zelfs zo erg, dat als ik even niets zeg op Skype, mijn moeder vraagt: “Ben je er nog? Doet ‘ie het nog? Volgens mij is Skype er weer mee gestopt!” Zo zeldzaam zijn stiltes bij mij dus.

Bij thuiskomst

Als mijn vriend na een dag werken thuiskomt, heeft hij het geluk dat ik meestal in de keuken sta, waardoor hij even rustig thuis kan komen zonder dat ik hem vertel over de hoogtepunten van mijn dag (waarbij studeren, boodschappen doen en mijn Nike Training Club routine inclusief alle details ook meegenomen worden, wederom in geur en kleur). Dat neemt overigens niet weg dat het stil is: vaak genoeg komt mijn vriend glimlachend de keuken in omdat ik tegen de aardappeltjes sta te praten en hij denkt dat ik het tegen hem heb. Nu denken jullie misschien dat ik gek ben, maar het zit in mijn genen. Volgens mijn ouders ben ik in dat opzicht precies mijn oma.

“Eet nou even door”

Op het moment dat we dan aan tafel gaan, kwebbel ik erop los. Over afspraken, dingen die gedaan of gezegd werden die dag en zo gaat het maar door. Hij heeft zijn eten al lang en breed op als ik nog niet eens op de helft ben en de rest koud naar binnen schuif. Bij mijn ouders gaat dat net zo en is het zo erg, dat “eet nou even door, we praten straks verder” regelmatig aan tafel klinkt.

Nog één verhaal

Soms komt mijn vriend heel laat thuis. En dan heb ik het niet over acht uur ‘s avonds, maar middernacht-laat. Je zou zeggen dat het dan al opgehouden is, maar niets is minder waar. Zelfs als we al in bed liggen en gaan slapen, klinkt het van mijn kant vaak: “Oh, maar ik heb nog één verhaal en dan gaan we echt slapen.”

En weet je wat? Zelfs dan houdt het niet op: als mijn vriend ‘s nachts thuiskomt of weggaat terwijl ik nog lig te slapen, vertel is alsnog hele verhalen. Praten, praten, praten. Ik heb gewoon altijd iets te vertellen. Zijn enige kans op rust is als ik moe ben: dan bewegen mijn kaken hooguit om te gapen.

Maar het mooiste is nog dat hij het niet erg vindt. Dat hij wel kan lachen om mijn slaapdronken-verhalen ‘s nachts.

Ik keek met een half oog televisie terwijl ik een tijdschrift las en in mijn eentje zat te dineren. Zo doet een vrouw dat namelijk. Wat een vrouw ook doet, is creatieve, leuke cadeautjes bedenken. Tenminste, dat probeer ik dan. Blijkbaar is dat niet meer de regel maar de uitzondering: volgens de reclame die ik voorbij zag flitsen, is dé cadeaubon nu het unieke cadeau om je moeder vandaag mee te verrassen.

Het klinkt een heel klein beetje logisch. Niet veel moeders zullen op die manier hetzelfde krijgen; immers, ze kiezen zelf uit waar ze de bon aan besteden. En toch is het alles behalve uniek. Je haalt een bon en ze moet zelf in feite haar cadeau uitzoeken. Nu denk ik niet dat ze daar iets op tegen heeft. Vrouwen kunnen dat namelijk prima. Ik twijfel er niet aan dat mijn moeder het een lief gebaar zou vinden en gelijk roept dat we snel samen moeten gaan shoppen zodat zij haar bon kan besteden, maar stiekem vooral zodat we samen de dag door kunnen brengen.

Spin met twaalf poten of een pastaschelpenportret

Maar daar gaat het nu juist om: het gebaar. Misschien zie ik het verkeerd, maar zo’n bon zegt voor mij niet meer dan: “Hoi mam, het is moederdag, ik hoor je een cadeau te geven, maar ik wist eigenlijk niets.” Dat terwijl je vroeger nooit een probleem had met moederdagcadeautjes. Je werkte weken op school aan die spin met acht poten (soms twaalf, als ik erg ambitieus was) of dat pastaschelpenportret. Van haar natuurlijk. Je kon niet wachten om ‘s ochtends “stiekem” met je vader een ontbijtje te maken en vervolgens op bed te springen, want “mama, het is moederdag!” Op haar ontbijtbord lag dan het kunstwerk, vakkundig ingepakt door je vader (met jouw even vakkundige hulp, natuurlijk) en dan kon het feest beginnen. Tenminste, zo ging het er bij ons aan toe.

Zelfgemaakt

Zo’n bon doet het dus niet voor mij. Nu zeg ik niet dat ik een peperduur cadeau moet geven (dat wil ze niet eens), want met een bosje bloemen is ze ook al blij. Wat mijn moeder het liefst krijgt, zijn cadeautjes waar ik over nagedacht heb. Van die verrassingen, dingen die ze graag wilde maar waar ze nooit aan gedacht had (of nog niet wist dat ze ze wilde). Met stipt op nummer één (een gedeelde plek): een dagje met haar dochter doorbrengen zelfgemaakte cadeautjes. Een gedicht ofzo, of als verrassing een artikel op de website van haar dochter. Dit laatste heeft ze overigens nooit letterlijk gezegd, maar het kan wèl geregeld worden.

Lieve mama,

Even bellen
Om iets willekeurigs te vertellen
In werkelijkheid
Gewoon willen weten
Hoe het met je dochter gaat

Samen winkelen
Vroeger samen hinkelen
Een goed team met Super Mario Galaxy
Uren op de Wii
Tot heel, heel laat

Hete vuren
Vuren van jouw kind
Verdriet, maar ook vergevingsgezind
Later vooral begrip en steun
Een moeder die altijd achter haar dochter staat

Mijn rijbewijs halen
Of eigenlijk, de eerste keer falen
Een verrassing
Daar waren jullie dan
Zo’n bijzondere en liefdevolle daad

Toen, boos en blij
Want je was er voor mij
Ik hield me groot
Maar brak
Als een auto die afslaat

Een kaart
Omdat ik al “afstudeerde” eind maart
Een gebaar zo lief en klein
Maar met zo veel betekenis
Jouw moederliefde altijd paraat

Trots als een pauw
Dat ben je altijd
En ik op jou
Moeder en dochter
Een band die nooit overgaat

Mijn moeder
Zorgzaam en lief
Netjes en creatief
Altijd daar
Daarom speciaal een gedichtje voor haar

Terwijl ik vandaag de dag bij mijn moeder doorbreng, ben ik natuurlijk wel benieuwd naar wat jullie met moederdag doen!

Hallo, mensenvrienden. In mijn drukke schema heb ik eindelijk een gaatje gevonden om jullie te verblijden met een fotodagboek, zoals dat op veel mensenblogs heel populair is. Immers, wie wil nu niet een kijkje in het leven van een kat? Ik weet dat ik, Jack de kat, vorige keer al uit de doeken deed hoe dat eraan toe gaat, maar jullie moesten eens zien waar ik tegenwoordig druk mee ben.

Strike a pose!

Om te beginnen overweeg ik een carrièreswitch. Als mijn mensen – met name het meisje – een camera tevoorschijn toveren, dan kan ik niet anders dan poseren. Ik geef het als man liever niet toe, maar zelfs dat smizen van Tyra Banks heb ik onder de knie. Het is iets dat ik van nature in me heb en zelfs tijdens mijn slaap doe. Als ik niet voor de camera lig, dan ben ik gewoon kat en breng ik een groot deel van de dag door op de bank. De bank is namelijk perfect om te slapen, iets dat ik regelmatig moet doen met dat vermoeiende, zware leven van mij. En af en toe speel ik nog een beetje, ook allemaal op de bank. Ik moet immers wel in vorm blijven. Hieronder dus een collectie poseerfoto’s, relaxfoto’s en sportfoto’s van de afgelopen tijd. Op de bank.

Veroveraar

Als echte man ben ik van nature een jager. Jammer genoeg zijn hier geen muizen en die duiven op het balkon die me telkens pesten krijg ik ook maar niet te pakken vanachter de ramen, maar er is één verovering waar ik toch wel trots op ben. Ken je die krabpalen met zo’n maf balletje eraan waarvan mensen verwachten dat jij er met je poot tegen gaat zitten tikken als een mafkees? Toegegeven, het is verleidelijk, maar neem nu maar van de leermeester aan dat het veel leuker is om het balletje te vangen en daarna naar je baas te brengen. Het enige jammere is dan weer dat zij me niet met rust laat en iedere seconde dat ik bezig ben met mijn work-out plaatjes probeert te schieten. Zeg nu zelf, als jij als een malloot achter iets aanrent, word je toch ook liever niet op de foto gezet? En ik mag er natuurlijk niet te schattig uitzien als ik het balletje in mijn bek heb.

Dromen in een doos

Jullie begrijpen dus waarom ik zo druk ben geweest met mijn nieuwe beroep en hobby’s. Toch gaat er niets boven slapen en zonnen in een kartonnen doos. Zachte mandjes zijn namelijk zó 2012.

Tot de volgende keer, mensenvrienden.

Hoe vaak sta jij voor de spiegel je blind te staren op die paar putjes in je benen of die love handles? Of wat denk je van een dagje shoppen waarbij die leuke skinny je eerder in een rollade doet veranderen, zelfs al ben je nog zo slank? Gelukkig kun je dan altijd nog een grotere maat pakken die wèl past. Tenminste, dat zou je denken, maar Abercrombie & Fitch denkt daar heel anders over.

Wij vrouwen zijn vaak toch ietwat onzekere wezens. Ik in ieder geval wel. Dit is niet goed, dat is niet goed en het blijft me verbazen hoe veel invloed die stomme getallen op de weegschaal of op kledinglabeltjes (beter bekend als “de kledingmaat”) op ons kunnen hebben. Hoe een dag verpest kan worden als je ziet dat dat puntje appeltaart van gisteren zich vertaald heeft in een kilo meer op de weegschaal, en zie je daar nu ook nog eens het begin van een vetrolletje? Terwijl we in werkelijkheid best weten dat ons gewicht gewoon dagelijks fluctueert en dat die vetrol er waarschijnlijk helemaal niet is. Toch is het haast alsof van ons verwacht wordt dat we zo pietepeuterig zijn met die dingen. Immers, een vrouw vragen hoe veel ze weegt is uit den boze (men neemt automatisch al aan dat dit strikt geheime informatie is) en wat we ook doen, we moeten ten alle tijden streven naar het kleiner maken van onze maten en dat getal op de weegschaal.

Altijd een reden om af te vallen

Dat idee komt niet geheel uit het niets. Welk tijdschrift met een vrouwelijke doelgroep je ook openslaat, reken maar dat er minstens één zo-kom-je-in-vorm of dit-is-de-afvalmethode artikel tegenkomt. Er is immers altijd een reden om af te vallen: zijn het niet de kerstkilo’s, dan is het wel die bikini body. Op televisie komt dagelijks wel een WeightWatchers-reclame of andere afvalspot voorbij en dan heb ik het nog niet eens gehad over programma’s waarin mensen op televisie proberen af te vallen. Ik snap dat best: overgewicht is immers een wereldwijd probleem. Niet voor niets worden we dus gewaarschuwd voor de gevaren van te dik worden, want het kan zelfs dodelijk zijn. Je hoort echter maar weinig over de andere kant van de medaille, terwijl te dun zijn net zo gevaarlijk is.

Modellenwereld en de realiteit

Ondertussen heb je iedereen die daar tussenin zit. We worden continue blootgesteld aan de boodschap dat we moeten afvallen en vooral wij vrouwen moeten ons best doen om er als Victoria’s Secret-model uit te zien. Als we dan een keer een plus-size model voorbij zien komen, dan vragen we ons af op welke manier zij plus-size is. Maar goed, als de mode-industrie het zegt, dan zal het wel, toch? De realiteitszin neemt zo bizarre vormen aan, want niemand vertelt erbij dat wat daar plus-size is, in het echte leven helemaal geen plus-size is. En realiseren we ons nog wel dat er goed uitzien het werk is van deze modellen? Wij hebben ondertussen nog een fulltime baan, komen uitgeblust thuis en moeten ons dan nog naar de sportschool slepen. Twee werelden die niet te vergelijken zijn. Twee werelden die gevaarlijk vaak door elkaar gehaald worden.

Abercrombie & Fitch over mooi zijn

Dat blijkt maar weer als zo iemand als Mike Jeffries, CEO van Abercrombie & Fitch, openlijk zegt dat hij alleen maar dunne en mooie mensen in zijn winkels wil (tevens de reden dat ze eigenlijk alleen maar kleine maatjes hebben). In een interview in 2006 zei hij:

“That’s why we hire good-looking people in our stores. Because good-looking people attract other good-looking people, and we want to market to cool, good-looking people. We don’t market to anyone other than that.”

Dit alles werd weer opgerakeld door Robin Lewis, co-auteur van The New Rules of Retail, die recentelijk aan Business Insider vertelde over Jeffries’ visie en dat Abercrombie & Fitch weigert om grotere maten te maken.

“He doesn’t want larger people shopping in his store, he wants thin and beautiful people.”

Zijn klanten moeten zich “one of the ‘cool kids’” voelen:

“We go after the cool kids. We go after the attractive all-American kid with a great attitude and a lot of friends. A lot of people don’t belong [in our clothes], and they can’t belong. Are we exclusionary? Absolutely.”

Jeffries maakt zo een link tussen dun en mooi zijn (we weten natuurlijk allemaal dat je postuur en gewicht heel veel zeggen over je karakter en wie je bent), maar ik ben de eerste die zal roepen dat dun echt niet persé mooi is. Als je dun bent zonder enige kleur op je wangen, een grauwe teint en een dode blik in je ogen, zou jij je dan mooi voelen? Ik spreek uit ervaring als ik zeg van niet. Zet dat beeld eens naast iemand als Christina Hendricks: een voluptueuze vrouw met veel vormen, maar zelden hoor je iemand zeggen dat ze haar niet mooi vinden (want smaken verschillen natuurlijk ook nog). Dan heb ik het nog niet eens gehad over het feit dat “mooi zijn” eigenlijk weinig te maken heeft met je gewicht of je maat. Gezond zijn, fysiek en mentaal, dát maakt je pas mooi. Als je je goed voelt, zul je stralen en dat zien mensen. Dit is in ieder geval mijn schoonheidsideaal.

Trots

De opvattingen van Jeffries gaan nog een stapje verder. Hij linkt dun en mooi zijn, maar hij brengt dit ook nog eens in verband met een bepaalde status: erbij horen. Blijkbaar hoor je er niet meer bij als je niet dun en mooi bent. Nou, dan maar niet. Ik wil niet eens bij een merk horen of zijn kleding dragen, als zulke uitspraken gedaan worden. Uitspraken zoals die van hem sluiten een grote groep fantastische mensen uit. Vollere mensen, gezonde mensen, normale mensen. Niet te vergeten zal het ongetwijfeld mensen onzeker maken: ben ik wel dun genoeg, mooi genoeg, leuk genoeg om erbij te horen? Een paar maanden geleden zou ik me dat, zelfs al heb ik nog nooit van mijn leven de intentie gehad om Abercrombie & Fitch te dragen, ook hebben afgevraagd. Maar ik weet wel beter. Ik ben mooi om wie ik ben, niet omdat de weegschaal een bepaald getal aangeeft (en sowieso sta ik daar zelden op) of omdat ik een kleine maat heb. Inclusief de nodige imperfecties. En daar ben ik trots op.

Terwijl we in Covent Garden liepen, kwamen we ineens een restaurantje tegen (midden in Covent Garden dus) waar het eten er wel heel lekker vers uitzag. We namen een kijkje en ontdekten dat we alweer – maar dit keer dus per ongeluk – bij een restaurant van Jamie Oliver terecht waren gekomen. Zou dit net zo’n succesnummer zijn als Jamie’s Italian?

Het restaurant

Union Jacks zit dus midden in Covent Garden en is geen standaard restaurant. Je zit beschut dankzij de glazen wanden en over koude billen hoef je je geen zorgen te maken, want dat is per zitplek instelbaar. Toch eet je in de buitenlucht, kun je genieten van de straatmuzikant en alles dat zich in en rondom Covent Garden afspeelt. Best bijzonder. Het concept draait om typisch Britse smaken die op een nieuwe manier geïntroduceerd worden door een samenwerking tussen Chris Bianco (die uitblinkt in het maken van het lekkerste deeg) en Jamie Oliver. Nu moet ik heel eerlijk zijn dat ik dit echt niet persé door het eten heb ontdekt, maar dankzij wat onderzoek op internet.

Het hoofdgerecht

We gingen die avond alleen voor een hoofdgerecht. In tegenstelling tot Jamie’s Italian stond hier wèl pizza op de kaart, waar mijn vriend dan ook voor koos. Afgezien van de Margaret zijn de meeste pizza’s alles behalve standaard: Cumberland sausage, roast sweet onions, house-smoked Westcombe cheddar & English mustard (The Banger Pizza). Niet bepaald een pizza met tomatensaus en pikante salami, maar verrassend lekker. Vooral de bodem en korst is goed bereid en smakelijk dankzij die paar minuten die de pizza in een houtoven heeft doorgebracht. Toch weet ik niet of ik mijn liefde voor typisch Italiaanse smaken op zou willen geven voor deze combi van veel Britsere smaken. Voor mij horen verse tomatensaus, buffelmozzarella, tomaten en soms wat geraspte Parmezaan echt thuis op een pizza. Het missen daarvan zorgt toch voor een zekere teleurstelling, hoe goed de bodem ook is.

Zelf ging ik voor de Roast Chicken Salad, in werkelijkheid een omgebouwde Ceasar Salad. Ik vind de presentatie leuk, rustiek en fijn voor het eten, want ik ben iemand die veel onderdelen vaak los van elkaar opeet. De kip is mals en kun je zo kaalplukken, waar de knapperige sla en krokante croutons mooi bij contrasteren. De dressing is in de sla gelopen waardoor optimaal tot zijn recht komt en dit is dan ook het hoogtepunt van het gerecht. Het is de lekkerste Ceasar dressing die ik tot nu toe heb geproefd. Hij is zacht en romig, maar het ziltige van de ansjovis in de dressing maakt het een smaaksensatie die je eigenlijk niet mag missen, zelfs als je geen vis lust.

Nog een keer

We hebben allebei lekker gegeten, maar Union Jacks was toch niet helemaal ons ding en niet bijzonder genoeg om nog een keer te bezoeken, mochten we weer in Londen zijn. Het was, zeker na Jamie’s Italian, toch een beetje een tegenvaller doordat het niet heel bijzonder was (vonden wij allebei), zelfs al smaakte het prima. Pluspunt was de locatie: daar middenin Covent Garden is toch wel een beetje speciaal.